#30 Warme douches.

Mijn beeld van Detroit is armoede, leegstand en ellende. Het is hier inderdaad armer en het gras is minder kort gemaaid, toch is het anders.

Vooral het centrum is opgeruimd en voetgangervriendelijk. Van criminaliteit merken we niks. Wel is de stad leeg: weinig verkeer, weinig mensen.

Het voelt een beetje als Ordos in China. Een stad voor twee miljoen mensen, maar slechts een derde woont er.

Als projectontwikkelaar had ik het wel geweten. Detroit biedt heel veel mogelijkheden!

Dat blijkt maar als we onverwacht een cafeetje inlopen. We raken aan de praat met barman/artiest/tekstschrijver George, die ons vervolgens op sleeptouw door de stad neemt.

We belanden in een verborgen brouwerij, danscafé en arcadebar. Je moet gewoon weten waar het leuk is.

Na 2 dagen Detroit fietsen we naar de Detroit-Windsor tunnel. Hier brengt de verplichte bus ons, inclusief fiets, naar Windsor in Canada.

Aan de andere kant van de tunnel is het meteen anders. Gebouwen staan dichter op elkaar, iedereen glimlacht op straat, zelfs de beveiliging is superaardig als ze onze pepperspray (tegen honden) in beslag nemen.

Ook het weer lijkt anders. Grauwe wolken pakken zich samen en de benauwdheid verandert in frisse wind. Er is onweer op komst. We horen gerommel, zien flitsen, maar we houden het droog!

Jeroen kan zijn plezier niet op. We gaan de grens over én we varen met een pont! Zijn dag kan niet meer stuk als we de tent opzetten op Pelee Island.

We plonsen nog even in het meer, terwijl een regenboog over ons heen straalt. De koning te rijk! Daar denken we anders over als we terug zijn bij de tent. Met dertig nieuwe muggenbulten duiken we achter de tenthor. Nu proberen niet te krabben.

Het is 7 km ploeteren en daarna 35 km wind in de rug. Tenminste… dat was de planning. Het waait zo hard dat de veerdienst niet gaat. We zitten vast op het eiland!

We besteden twee dagen op het terras van de taverne. Best chill eigenlijk, zo’n klein eiland. Aan het eind van de volgende dag mogen we dan toch van het eiland af.

Net voor zonsondergang bereiken we Sandusky. Snel van de boot en fietsen voordat het donker wordt! Vermilion City, here we come!

In Huron wacht onze Warmshowers-host ons op. We laden onze fietsen op de auto van David en rijden de laatste 15 kilometer met hem mee.

Wat een fijne man weer! We treffen het wel met de Warmshowers. David heeft een prachtig huis en nog prachtigere verhalen over zijn fietstochten. Als het plotseling 0:00 is, duiken we een heerlijk bed in.

Na een luxe ontbijt met ‘turning bitches’ (wentelteefjes) zeggen we David gedag. Op naar Cleveland!

Ook hier mogen we verblijven bij mensen thuis. Twee nachten zelfs! Weer klikt het meteen met Bobbi en Mark. We mogen bij dit fantastische echtpaar in de kinderkamer slapen.

Maar niet voordat we onze eerste honkbalwedstrijd bezoeken. Hoe leuk om dat mee te maken! De sfeer in het stadion is superontspannen. Families, vrienden en rivalen zitten door elkaar heen. De sfeer is opgetogen en positief!

We komen zelfs nog op de ‘kisscam’, maar zijn te laat om een ‘Andy Byron’ te doen. Vol met nieuwe impressies vallen we in slaap tussen (retro) Star Wars-speelgoed en kinderboeken.

De volgende dag bezoeken we een museum en een Iers muziekfestival. Als afsluiter doen we nog wat barretjes in de omgeving.

Ook al hebben we Cleveland nog niet uitgespeeld, toch vertrekken we na 2 dagen.

Bobbi en Mark rijden een stukje mee. En dan… op naar Pittsburgh!

Flora en Fauna quiz voor Lisa en Alex.

Van Detroit naar Cleveland komen we opmerkelijk weinig dieren tegen. We eten wel een visje uit het meer, maar dat vond ik niet zo spannend.

Op de route van Kalamazoo naar Ann Arbor, zie ik een hele grote vogel staan.

Ik fiets snel terug om de vogel te filmen, blijkt dat er nog zes roodkoppige-kraanvogel-achtigen in het bos rondwaden. Enig idee wat voor vogels het zijn?