De wieken van molen draaien rond, draaien rond, draaien rond…
Holland, Michigan is écht hilarisch. In de Windmill Gardens staat een molen uit Vinkel (Brabant).
Opzichter Irene is supertrots dat zij de enige in buiten Nederland zijn met een originele Nederlandse molen.
We bezoeken souvenierwinkeltjes, een ophaalbruggetje en een draaiorgel. Daarna wandelen we naar Restaurant De Boer. Dit is een uurtje wandelen.
Ik steek mijn duim omhoog en de eerste-de-beste auto stopt. De moeder van Josephine brengt ons in slecht 10 minuten (‘in this town everything is 10 minutes away’) naar het restaurant. HOE LIEF?!
Hier eten we een verrassend lekkere kroket, een saucijzenbroodje en een waterige erwtensoep. Fantastisch!
De laatste Nederlandattractie is Dutch Village. Het is een kruising tussen openluchtmuseum en kinderpretpark. We leren meer over klompen, bekijken een knappe babbelaar en we leren de klompendans. Té leuk!
De volgende dag is groen! Een oude treinbaan brengt ons naar Kalamazoo.
Mijn kleinste kettingblad is versleten. Dus ik kan niet meer in zijn lichtste verzet. Helaas hadden ze mijn maat niet op voorraad in Chicago. Gelukkig vinden we ze in Holland en plaatst fietsenmaker Rob ze in Kalamazoo. Ik kan de bergen weer in!
We krijgen zelfs nog een ijsje cadeau!
We logeren bij Nupur en Alec. Het klikt meteen.
We praten honderd uit en Nupur heeft toevallig Butter Chicken gemaakt. We likken er letterlijk onze vingers bij af, want we eten met onze handen. Zo lekker!!!
Wat een gezellige avond! We mogen nog even van Nupur en Alec genieten als we een breakfast beagle halen en een rondleiding krijgen in Kalamazoo.
Daarna is het bikkelen. Het is warm en de luchtvochtigheid is hoog. We zijn nog steeds in de cornbelt, want tussen de bomen en struikgewas door zien we maïsvelden, maïsvelden en… opmerkelijk mooie boerderijen!
Het doet me denken aan Brabant. Dus ik voel me toch een beetje thuis in het glooiende landschap.
Uitgeput komen we aan in het smoezelige motel van Albion.
Terwijl ik bij de receptie mijn kwartaal aangifte doe, leer ik dat sommige mensen reizen met een ‘emotional support dog’(?). Aldus een mevrouw, die haar hond gratis wilde laten overnachten.
Het is een ritje met ‘bijzondere mensen’. Vooral in de Aldi. Daar wordt een zakelijk geschil uitgevochten bij de schuifdeur en rijdt een meneer over mijn voeten met de aldi-winkelwagen-scoot-mobiel.
De weg verder kent een aaneenschakeling van penetrante luchtjes. Namelijk die van dood dier. Het lijkt alsof iedere straat haar eigen karkas heeft neergelegd. De doordringende geur van rottend vlees lijkt ons te achtervolgen (nee, er zit niks in onze tas… toch?)
Gelukkig komen wij levend aan in de universiteitsstad Ann Arbor. We slapen bij Suzette. Het is extreem gezellig met Suzette en haar vrienden/partners Nate, Thomas, Hanna en Jordan.
Na een heerlijke Mexicaanse maaltijd en even fijne gesprekken, verkennen we het stadje. Leuk leuk, er is zelfs een doelgroepenbar.
Onze laatste fietsdag brengt ons naar Detroit. We rijden uren lang door een ‘Urban Sprawl’. Veel laagbouw, vrijstaande woningen en opvallend weinig verkeer. Maar daarover meer, een andere keer.
Flora en Fauna quiz voor Alex en Lisa.
Je moet goed kijken, maar deze grote vogels komen we geregeld tegen. Ze zijn net te schuur om goed vast te leggen. Maar met hun enorme ‘kinlel’ vallen ze goed op. Kunnen jullie uitzoeken wat voor kalkoenachtige joekels dit zijn?
Leave a Reply